«Котка падскочыла ад гукаў самалётаў на баранавіцкім аэрадроме. Уключыў інтэрнэт і спаць ужо не клаўся»

«У Мінску. У пачатку лютага мы заключылі папярэднюю дамову на продаж кватэры ў канцы месяца. Яшчэ з 2020 года збіраліся з’ехаць (green card). Часта ездзілі ў Гомельскую вобласць: вывозілі рэчы. Гледзячы на колькасць ваеннай тэхнікі на дарогах, не было сумневаў, што гэта не вучэнні. Інтуіцыя крычала, а ніхто не верыў».

«У мяне котка падскочыла ад гукаў самалётаў на баранавіцкім аэрадроме ў 4:20. Уключыў інтэрнэт, ну і атрымаў навіну пра выступ пу... Спаць ужо не клаўся...»

«Вельмі нервовы месяц быў. Угаворвала сына з’ехаць, але ён таксама не верыў. 23 лютага яму споўнілася 18. Ну а 24-га я яго разбудзіла, хацела падзяліцца навіной. Шок. Ён сказаў: «Чаму гэта павінна было адбыцца ў маім жыцці?» Памятаю, як лёталі самалёты, і было вельмі цяжка».

«Написала родне в Украину. Ходила серая весь год, не знала, что делать, металась из угла в угол. Не понимала, чем помочь».

«У калоніі. Раніцай нічога не ведала, а пасля прыйшла на доўгае спатканне, і мне распавялі. Пазней мы ўсе разам сядзелі ў невядомасці і перыядычна пераключалі навіны па дзяржтэлеканалах, каб даведацца хоць нешта. Ноччу вельмі гучна лёталі самалёты. Не верылася, што так можа быць. Праз тыдзень на спатканне хадзіла жанчына, у якой сваякі з Украіны. Расказвала, як людзі ў зямлянках хаваліся. Але ўвесь маштаб я ўсвядоміла толькі пасля выхаду, калі прачытала шмат-шмат навінаў».

«Тры дні на тэлефоне з сябрамі з Украіны, маніторынг дарог, мяжы і вольнага жытла ў Польшчы. Потым пратэст, затрыманне, пару тыдняў без інфармацыі, страх. Праз два месяцы з’ехаў».

«Пришел на работу и увидел, как люди массово побежали делать загранники и снимать накопления».

«Ну, калоны грузавікоў і іншай тэхнікі на тым тыдні рэгулярна ездзілі пад вокнамі дома (на поўдні Гомеля), але той ноччу іх было вельмі шмат. Мясцовы РАУС увесь свяціўся — нібыта адначасова ноччу дзяжурылі ва ўсіх кабінетах».

«А восьмай ці дзявятай мяне абудзіў тэлефанаваннем лепшы сябар і сказаў, што пачалася вайна. Памятаю, як было разуменне, што, калі Украіна выстаіць хаця б да панядзелка або тыдзень, то ёсць шанцы».

«Сядзеў у гомельскім СІЗА і чуў шматлікія паўзы па радыё ад вядучых. Зразумелі, што нешта здарылася. У камерах увогуле не было разумення такой рызыкі. Потым чулі, як кожную гадзіну вакол горада лётае самалёт. За дзень да пачатку атрымалі газету, дзе Лаўроў кажа журналістам, што гэта правакацыя ў іх пытаннях і 21 лютага ніякага нападу не будзе. Прачыталі і не разумелі, адкуль увогуле такія пытанні».

«У Львове. Першую гадзіну быў проста ступар. Выйшла на вуліцу і проста стаяла цэлую гадзіну. Курыла і думала: як я зараз скажу дзецям, што пачалася вайна, і што нам увогуле цяпер рабіць?»

«Я была на лецішчы пад Ужгарадам. Зусім каля мяжы са Славакіяй. І ўжо праз тры дні пяшком ішла кіламетраў 15, ці мо больш, і цягнула за сабой вялізны чамадан з рэчамі. Потым двое сутак сядзела ў палатцы на мяжы з пашпартам «страны соагрессора», бо памежнікі не ведалі, што са мной рабіць, калі ўсіх астатніх адпраўлялі амаль кожныя паўгадзіны ў розныя краіны Еўразвязу. Я думала, што там і застануся сядзець. Было вельмі страшна і балюча».

«У Кіеве. І гэта было капец як страшна. Потым збірала рэчы, сын здымаў наяўныя, купіў чамадан, увечары паехалі ў бок Польшчы. Трое сутак ехалі, ішлі, начавалі ў школе недзе на мяжы, стаялі ў чэргах».

«У Бучы. Я пайшла ў краму і набыла дзве бутэлькі каньяку. Думала напачатку, што каля сталіцы самае бяспечнае месца. Не трэба, мабыць, казаць, як мы былі шакаваныя праз тыдзень. Што было далей, стараюся не ўспамінаць».